Osmalıca Türkçe Sözlük - Osmanlıca Kelime Arama - Osmanlıca Kelimeler ve Anlamları

âb-ı gûşt:

et suyu.

âb-ı güşâde:

(açılmış su) sulandırılmış şarab, kötü şarap; beyaz şarap veya rakı.

âb-ı güvârâ:

hazm'ı kolay, içimi güzel su.

âb-ı haclet:

utanma teri.

âb-ı harâbât:

(harabelerin = meyhanelerin suyu) şarab.

âb-ı harâm:

(yasak su) şarab.

âb-ı hasret:

kederden dökülen gözyaşı.

âb-ı hâtır:

(hatırın suyu = güzelliği) güzel muhayyile.

âb-ı hayât:

Nerede olduğu bilinmeyen bir kaynağın, içen kimseye ebedi hayat veren efsânevî suyu, bengi su. (bkz:: mâ'-ül-hayât)

âb-ı hayât-ı la'l:

dudağın âb-ı hayât-ı, dudağın cana can katmak hassası.

âb-ı hayât-ı tesliyet:

teselli âb-ı hayât-ı.

âb-ı hayvân:

nerede olduğu bilinmeyen bir kaynağın, içen kimseye ebedi hayat veren efsânevî suyu, bengi su. (bkz:: mâ'ü'l-hayât)

âb-ı hazân:

(sonbahar suyu) Sonbahar yağmuru. [bitkilere ve insanların sıhhatine zararlıdır]

âb-ı hızır:

nerede olduğu bilinmeyen bir kaynağın, içen kimseye ebedi hayat veren efsânevî suyu, bengi su. (bkz:: mâ'ü'l-hayât)

âb-ı hufte:

(uyuyan su) 1- durgun su. 2- donmuş su, buz; kar; dolu; kırağı; çiy, şebnem. 3- billur. 4- cam. 5- bardak; şişe. 6- kınında bulunan kılıç ve benzeri.

âb-ı hurdenî:

içilir su, içme suyu.

âb-ı hûrşîd:

(güneşin suyu) 1- güneş ışığı. 2- ebedi hayat veren su. (bkz:: âb-ı beka)

âb-ı huşk:

(kuru su) 1- billur. 2- cam. 3- cam veya billur bardak. 4- şişe.

âb-ı iskender:

(bkz:: âb-ı hayât)

âb-ı işret:

(işret suyu) şarab.

âb-ı kâr:

(işin suyu) İşin parlak gidişi, basan, refah.

âb-ı kebûd:

(mavi su) doğu Çin denizi veya güney çin denizi.

âb-ı kevser:

1- cennet'teki sulardan biri. 2- (müz.) adına anonim bir edvâr-ı ilm-i mûsıkî'de rastlanan makam.

âb-ı la'lî:

1- lal renkli su. 2- şarab. 3- gözyaşı.

âb-ı lûtf:

(lütufun suyu, yağmuru) lütufkârlık. (bkz:: lûtf-kâr)

âb-ı meleh:

Çekirge suyu. (bkz:: âb-ı mürgan)

âb-ı Meryem:

1- Meryem suyu, çeşmesi. [Hz. Meryem'in doğruluğundan, namus ve iffetinden kinaye olarak] 2- Hz. Meryem'in doğruluğu ve iffeti. 3- Şıra. 4- şarab.

âb-ı meygûn:

1- Şarab renkli su. 2- şarab. 3- Gözyaşı.

âb-ı muallâk:

1- Gök. 2- Güzellerin Çenesi.

âb-ı musaffa:

Tasfiye edilmiş, temizlenmiş su, saf su.

âb-ı mün'akid:

(donmuş su) l- Buz. 2- Kılıç, hançer (bkz:: hancer). 3- Şişe, billur. (bkz:: âb-ı müncemid)

âb-ı müncemid:

1- Donmuş su; buz, kar, dolu, kırağı, çiy. 2- Billur. 3- Cam. 4- Billur veya cam bardak veya şişe. 5- Kılıç; hançer (bkz:: hancer), kama.

âb-ı mürde:

Donuk, akmayan su.

âb-ı mürgan:

1- Kuşların suyu. 2- [Y.W. Redhous'a göre] Şiraz civarında bir suyun adı. 3- Efsânevî bir çeşme olup; suyu nereye götürülürse götürülsün içinden sığırcık kuşları çıkar ve orada bulunan çekirgeleri yer. [Ferheng-i Ziya'ya göre 1- Şiraz civarında bir gezinti yeridir ki, halk Recep ayında her salı günü eğlenmek için oraya gider. 2- Fars ile Irak arasında bulunan Semirem kasabasında bir pınardır ki bir yere çekirge musallat olduğu zaman o pınardan şişe içine biraz su alarak çekirgelerin bulunduğu yere götürürler, yolda bir çok sığırcık kuşları şişeyi götüren kişinin ardına düşer ve çekirgelerin üşüştükleri yere gelince sığırcıklar, çekirgelerin hepsini telef ederler]

Âb-ı pâk:

temiz su. 2. saf, hâlis; hîlesiz. 3. kutsal, mübarek.

âb-ı puhte:

1- kaynamış su. 2- et suyu. 3- pelte.

âb-ı püşt:

(bel suyu) 1- meni, nutfe. 2- mundar ilik.

âb-ı rengîn:

1- renkli su. 2- şarab. 3- gözyaşı.

âb-ı revân:

1- akar su. 2- (mec) hayat.

âb-ı rez, âb-ı rezân:

(asma kütüğünün suyu) şarab.

âb-ı rûşen:

1- yüz suyu. 2- ırz, namus, şeref, haysiyet. (bkz:: haysiyyet)

âb-ı rûy:

1- yüz suyu. 2- ırz, namus, şeref, haysiyet. (bkz:: haysiyyet) (bkz:: tezellül)

âb-ı sebük:

(hafif su) kolay hazmedilebilir şey.

Âb-ı serd:

soğuk su. 2. sert, haşîn, çirkin. 3. sert, kaba, hoyrat.

âb-ı siyâh:

1- siyah su. 2- tufan. 3- şarab. 4- Karasu illeti, glokom.

âb-ı surh:

1- kırmızı su. 2- şarab.

âb-ı sükûn:

İran'da yarı kurumuş büyük bir göl ve bu göle dökülen bir ırmağın adı.

âb-ı şakayık:

1- şakayık suyu- 2- şarab. 3- gözyaşı.

âb-ı şeng:

(bkz:: âbzen)

âb-ı şengerfî:

1- al renkli su. 2- şarab. 3- gözyaşı.

âb-ı şîrîn:

tatlı su, şerbet.

âb-ı şor:

1- acı su. (bkz:: ücâc) 2- gözyaşı.

âb-ı tarab:

1- inşirah suyu. 2- şarâb, sücûl.

âb-ı Teberistan:

Taberistan veya Mazenderan denilen bir dağ tepesindeki pınar. [bir kimse o suya "dur!" derse durur, "ak!" derse akarmış]

âb-ı Teberiyye:

Suriye'nin Teberiyye kasabasında, suyu yedi sene akan ve yedi sene kesilen bir pınar imiş.

âb-ı telh:

1- acı su, şarab . 2- gözyaşı.

âb-ı tîg:

kılıçın suyu.

âb-ı yâkut:

(yakut gibi su) kırmızı şarab.

âb-ı yeh:

1- eriyen buzun suyu. 2- buzlu su.

âb-ı zehre:

1- safra suyu, safra. 2- şarab. 3- şafak ışığı.

Âb-ı zemzem:

zemzem kuyusunun suyu.

âb-ı zer:

1- altın suyu, ince toz hâlinde öğütülüp zamkla suda eritilmiş ve yaldızlama işlerinde kullanılmış olan altın varak. 2- safran suyu. 3- altın renkli şarab.

âb-ı zerd:

1- sarı su. 2- kederden dökülen gözyaşı.

âb-ı zindegânî:

nerede olduğu bilinmeyen bir kaynağın, içen kimseye ebedi hayat veren efsânevî suyu, bengi su. (bkz:: mâ'ü'l-hayât)

âb-ı zindegânî:

(bkz:: âb-ı hayât)

âb-ı zindegî:

nerede olduğu bilinmeyen bir kaynağın, içen kimseye ebedi hayat veren efsânevî suyu, bengi su. (bkz:: mâ'ü'l-hayât)

âb-ı zindegî:

(bkz:: âb-ı hayât)

âb-ı zîr-i kah:

1- farkına varılmadan sızan su. 2- gizli veya tanınmayan kabiliyet (bkz:: kabiliyyet. 3- entrikacı, mürâî, saman altından su yürütmek. 4- dolab, desise, entrika.

âb-ı zülâl:

1- berrak su. 2- billur. 3- cam.

ab-i hâmid:

1- Hamd'eden, şükr'eden kul. 2- (i) Erkek adı. [hz. Muhammed'in lâkaplarındandır]

âb-kend:

(f.b.i.) 1- dere, su geçidi. 2- havuz.

âb-keş:

(f.b.s.) 1- su çeken. 2- (i) delikli kevgir. 3- (i) sucu, saka. 4- (i) saki, kadeh sunucu. 5- (i) şarap tiryakisi.

âb-kûr:

(f.b.i.) lağım çukuru, pisliğin aktığı yol ve delik.

âb-nâk:

(f.b.s.) 1- sulu. 2- ıslak, nemli.

âb-nâme:

(f.b.s.) su münâsebetiyle yazılan şiir.

âb-râh, âb-râhe:

(f.b.i.) su yolu, mecra, kanal.

âb-râne:

(f.b.i.) su yollarına ve borularına bakan mühendis, su mühendisi.

âb-rîz:

(f.b.i. ve s.) 1- su akıtan. 2- aptesane. 3- ibrik, çirkef çömleği, havruz, lazımlık.

âb-seyr:

(f.a.b.s.) su gibi akan, yürüyüşü çabuk at.

âb-süvâr:

(f.b.s.) 1- su yüzünde yüzen. 2- su yüzündeki kabarcık.

âb-süvârân:

(f.b.i.c.) suyun veya şarabın üzerindeki kabarcıklar.

âb-şâr:

(f.b.i.) su şarıltısı, şelâle.

âb-şîb:

(f.b.i.) dere gibi aşağı akan su, akıntı, akarsu.

âb-şinâs:

(f.b.i.) 1- sudan anlayan. 2- su yolcu. 3- gemi kılavuzu.

âb-tâb:

(f.b.i.) (bkz:: âb ü tâb)

âb-tâbe:

(f.b.i.) 1- bahçıvan kovası, ibrik. 2. güneş biçiminde yapılan mücevher. (bkz:: âf-tâbe)

âb-vend:

(f.b.i.) su kabı, maşrapa, bardak.

âb-verz:

(f.b.s.) suda meşkeden, suda yüzen, yüzgeç.

âb-yâr:

(f.b.s.) 1- sulayan, sulayıcı. 2- (mec) feyzlendiren, bereketlendiren.

âb-yârî:

(f.b.i.) 1- sulayıcılık. 2- (mec) yardım.

âb-yârî-i himmet:

himmet yardımı.

âb-zih:

(f.b.i.) 1- su sızıntısı, su kaynağı. 2- gözyaşı. (bkz:: abre, dem)

âb-zürüft:

(f.b.s.) eskimiş, bozulmuş [kavun, karpuz gibi şeyler].

ab'âb:

(a.s.) sözü karnından söyler gibi görünen. [adam] (fr) vantrilok.(ventriloqııe)

Osmanlıca Bir Kelime Öğrenelim!

maktul:

SON EKLENEN OSMANLICA KELİMELER

SON ARANAN OSMANLICA KELİMELER

OSMANLICA KELİME ARAMA

OSMANLICA SÖZLÜK

âb-ı gûşt:

âb-ı güşâde:

âb-ı güvârâ:

âb-ı haclet:

âb-ı harâbât:

âb-ı harâm:

âb-ı hasret:

âb-ı hâtır:

âb-ı hayât:

âb-ı hayât-ı la'l:

âb-ı hayât-ı tesliyet:

âb-ı hayvân:

âb-ı hazân:

âb-ı hızır:

âb-ı hufte:

âb-ı hurdenî:

âb-ı hûrşîd:

âb-ı huşk:

âb-ı iskender:

âb-ı işret:

âb-ı kâr:

âb-ı kebûd:

âb-ı kevser:

âb-ı la'lî:

âb-ı lûtf:

âb-ı meleh:

âb-ı Meryem:

âb-ı meygûn:

âb-ı muallâk:

âb-ı musaffa:

âb-ı mün'akid:

âb-ı müncemid:

âb-ı mürde:

âb-ı mürgan:

âb-ı mürvârîd:

âb-ı nâb:

âb-ı nâfî:

âb-ı nâr:

âb-ı nârdân:

âb-ı neşât:

Âb-ı pâk:

âb-ı puhte:

âb-ı püşt:

âb-ı rengîn:

âb-ı revân:

âb-ı rez, âb-ı rezân:

âb-ı rûşen:

âb-ı rûy:

âb-ı sebük:

Âb-ı serd:

âb-ı siyâh:

âb-ı surh:

âb-ı sükûn:

âb-ı şakayık:

âb-ı şeng:

âb-ı şengerfî:

âb-ı şîrîn:

âb-ı şor:

âb-ı tarab:

âb-ı Teberistan:

âb-ı Teberiyye:

âb-ı telh:

âb-ı tîg:

âb-ı yâkut:

âb-ı yeh:

âb-ı zehre:

Âb-ı zemzem:

âb-ı zer:

âb-ı zerd:

âb-ı zindegânî:

âb-ı zindegânî:

âb-ı zindegî:

âb-ı zindegî:

âb-ı zîr-i kah: